Świat byłby zdecydowanie lepszym miejscem, gdybyśmy od najwcześniejszych lat życia byli zachęcani do okazywania emocji. Naturalnym następstwem otwartości najbliższego otoczenia byłoby zyskanie możliwości odreagowania emocjonalnego, obniżenia napięcia i lęku oraz powstanie przekonania, że nasze realne samopoczucie psychiczne jest ważne, akceptowalne i możliwe do zrozumienia przez drugą osobę.
Rodzice na ogół rzadko poruszają kwestię emocji z dziećmi. I dlatego że nie ma na to czasu, że temat ten wydaje się mało istotny. I dlatego, że obawiają się tego, co mogą usłyszeć. Bo przecież trudnościami odczuwanymi przez dziecko trzeba będzie się zająć. Może trzeba będzie przy tej okazji dowiedzieć się czegoś niewygodnego o sobie? Lepiej zatem temat odpuścić.
W mojej pracy terapeutycznej coraz częściej spotykam dzieci i młodzież, które przyznają, że nie potrafią rozmawiać ze swoimi rodzicami, choć bardzo by tego chciały. Że rozmowa z nimi je stresuje, bo „rodziców obchodzą tylko oceny”, czują się sprawdzane, kontrolowane i przemęczone.
Brak otwartości na emocje oraz ich akceptację ze strony rodzica sprawia, że dziecko tworzy swego rodzaju tarczę ochronną w postaci skrytości, milczenia, pozornej nieśmiałości i zamknięcia w sobie. Uczy się, że bezpieczniej jest trzymać trudne do zniesienia emocje i myśli wewnątrz. Tak, by nikogo nie zasmucić, nie obciążać, nie rozzłościć.
Zaniedbane emocje dają o sobie znać w postaci chorób somatycznych, zaburzeń snu, apetytu, samookaleczeń, skłonności do uzależnień, ciągłego stanu napięcia, z którym młody człowiek nie jest w stanie sobie poradzić.
Ważnym krokiem do przerwania tego przykrego schematu jest wsłuchanie się przez rodzica we własne myśli i uczucia. Zrozumienie, że ani wiek, ani wykonywany zawód, ani status materialny nie odbierają nam prawa do doświadczania trudnych momentów, kryzysów psychicznych, czy zaburzeń nastroju.
Jeżeli zdecydujemy się na zrozumienie siebie, życie w zgodzie ze sobą i pomoc nam samym, łatwiej będzie o zapewnienie odpowiedniego wsparcia naszym dzieciom.
